SA simula ng ika-20 siglo, ang Russia ay isang bansa na puno ng kontradiksyon. Sa isang dako, naroon ang maringal na Winter Palace sa Saint Petersburg, ang luklukan ng kapangyarihan ng Dinastiyang Romanov na namuno sa loob ng mahigit tatlong daang taon.
Sa kabilang dako, naroon ang nag-aalab na kawalang-kasiyahan ng mga manggagawa at magsasaka na dumaranas ng matinding kahirapan. Sa gitna ng lahat ng ito ay ang pamilya ng huling Tsar, si Nicholas II, ang kanyang asawang si Alexandra, at ang kanilang limang anak. Ang kuwentong ito ay naglalayong balikan ang kanilang buhay bago ang trahedyang nagbago sa takbo ng kasaysayan.
Si Nicholas II ay hindi isinilang upang maging isang malupit na diktador. Siya ay isang mapagmahal na ama at asawa, ngunit siya ay naging Tsar sa isang panahon na ang tradisyunal na kapangyarihan ng monarkiya ay mabilis na gumuguho, hindi lamang sa Rusya kundi sa ibang bahagi rin ng Europa.
Ang kanyang asawang si Alexandra, na nagmula sa Germany, ay lalong nagpalala sa sitwasyon dahil sa kanyang paniniwala sa walang hanggang kapangyarihan at sa kanyang pagiging malapit sa misteryosong si Grigori Rasputin.
Ang pamilya ay may limang anak: sina Olga, Tatiana, Maria, Anastasia, at ang bugtong na lalaki, ang tagapagmana ng trono, si Alexei. Ang kondisyon ni Alexei na hemophilia, isang sakit na kung saan ang dugo ay hindi namumuo nang maayos, ay naging isang malaking pasanin sa pamilya.
Ang takot para sa kanyang buhay ay naging isang lihim na sakit, at ang paghahanap ng lunas ang naging dahilan kung bakit pumasok sa kanilang buhay ang kontrobersyal na si Rasputin.
Noong 1913, naganap ang huling malaking selebrasyon ng Dinastiyang Romanov para sa ika-300 anibersaryo ng monarkiya. Isang marangyang winter ball ang idinaos sa Winter Palace. Ang silid-sayawan ay puno ng mga kandila, orkestra, at mga maharlika mula sa iba’t ibang dako ng mundo. Ito ang naging huling sayaw ng pamilya sa palasyo.
Sa likod ng mga ngiti at marangyang kasuotan, ramdam na ang papalapit na panganib. Ang bansa ay nasa gilid ng rebolusyon. Ang gutom, kahirapan, at ang epekto ng Unang Digmaang Pandaigdig ay nagdulot ng matinding galit sa mga tao na naghahangad ng pagbabago.
Si Nicholas II, sa kanyang huling talumpati, ay nagpahayag ng pag-asa para sa kapayapaan, ngunit ang mga salitang ito ay hindi naging sapat upang pigilan ang pag-aalsa ng mga Ruso na humihiling ng pagbabago.
Noong 1917, sumiklab ang Rebolusyong Ruso. Ang Tsar ay pinilit na bumaba sa trono. Ang pamilya Romanov ay kinuha bilang mga bilanggo at dinala sa iba’t ibang dako ng bansa. Ang kanilang huling tirahan ay ang Ipatiev House sa Ekaterinburg, na kilala rin bilang “The House of Special Purpose.” Doon, sila ay namuhay sa ilalim ng mahigpit na pangangasiwa ng mga Bolshevik.
Ang kanilang buhay bilang mga bihag ay naging malayo sa karangyaan ng Winter Palace. Sila ay tinuturing na ngayon na mga kaaway ng bagong gobyerno. Si Nicholas II, sa kanyang diary, ay sumulat tungkol sa kanilang pag-asa para sa hinaharap, ngunit ang bawat araw ay nagdadala ng bagong pangamba.
Ang mga anak ay nag-organisa ng mga simpleng aktibidad tulad ng pagbabasa at paglalaro upang panatilihin ang sigla sa pamilya ngunit bilang mga adulto alam ng bawat isa na hindi na ito ang dating mundo na ginagalawan nila.
Noong gabi ng Hulyo 17, 1918, ang pamilya Romanov ay ginising sa gitna ng gabi at dinala sa silong ng Ipatiev House. Ang sabi sa kanila, sila ay ililipat sa ibang lugar para sa kanilang kaligtasan. Sa halip, ang silid ay naging isang dambana ng kamatayan.
Sa utos ng rehimeng Bolshevik, binaril ang Tsar, ang Tsarina, ang kanilang limang anak, at ang kanilang mga katulong. Ang trahedyang ito ay naging isa sa pinaka-kontrobersyal at nakalulungkot na pangyayari sa kasaysayan ng Rusya.
Ang mga labi ng pamilya ay natagpuan lamang noong 1991, matapos ang pagbagsak ng Unyong Sobyet. Ang kanilang kuwento ay patuloy na nakakaantig sa puso ng mga tao sa buong mundo hanggang ngayon, isang paalala ng malupit na katotohanan ng rebolusyon at ang marupok na uri ng pamamahala ng tao.
Ang pamilya Romanov ay naging simbolo ng isang nakalipas na panahon, isang panahong puno ng karangyaan ngunit puno rin ng kawalang-katiyakan. Ang kanilang kuwento ay hindi lamang tungkol sa kanilang pagbagsak, kundi tungkol din sa kanilang pagkakaisa at pagmamahalan sa gitna ng unos.
